Ulanów jako osada słowiańska istniał od prawieków, a świadczyć mogą o tym wykopaliska archeologiczne - cmentarzyska ciał palnych kultury łużyckiej z okresu VII wieku pne, które było usytuowane nad Tanwią, nad tzw. "Jaśkowej Górze". Jako miasto rozwija się Ulanów od 1616 roku. Na mocy przywileju na prawie magdeburskim podczaszy ziemii przemyskiej Stanisław Ulina Uliński - aktem erekcyjnym - danym w grodzie sandomierskim we wtorek w dniu świętej Agnieszki Panny roku Pańskiego 1618-go, założył w widłach rzek Tanwi i Sanu miasteczko Ulina z przywilejem na trzy doroczne oraz dwa tygodniowe targi i jarmarki. Miasteczko Ulina z czasem zmieniło nazwę na Ulanów.
W dniu 1 września 1944 roku powstała szkoła jako, prywatne gimnazjum koedukacyjne, które nosiło w tym czasie imię Adama Asnyka. Głownym organizatorem i pierwszym jego dyrektorem był Marian Tadeusz Lubecki. Po roku kierowania gimnazjum przeniósł się do Warszawy. Gimnazjum mieściło się w drewianym budynku, w którym było cztery sale szkolne, sala teatralna, pokój nauczycielski i ustępy. Bardzo ubogie było wyposażenie w pomoce dydaktyczne i sprzęt naukowy. Każda wizytacja odbywająca się w tych czasach warunkowała utrzymanie szkoły wybudowaniem funkcjonalnych pomieszczeń stosownie do liczby oddziałów i uczniów. Problem ten przejął następny dyrektor Michał Maziarz, który przy współudziale społeczeństwa Ulanowa oraz okolicznych miejscowości wybudował nowy budynek, który został oddany do użytku w 1952 roku i mieścił 6 pomieszczeń dydaktycznych, bibliotekę, pokój nauczycielski i kancelarię oraz pomieszczenie dla woźnej. Sale były obszerniejsze, widne i bardziej funkcjonalne. Kolejny dyrektor Kazimierz Bator czynił starania o zdobycie środków finansowych na adaptację otzrymanego budynku "rabinówki" dla potrzeb szkoły. Finansową pomoc otrzymał od władz powiatowych w Nisku i w 1958 roku oddano obiekt do użytku, znalazły się w nim dwie pracownie przedmiotowe, kuchnia z zapleczem i jadalnia. Pod koniec lat 60. powstaje Komitet Budowy Internatu, przy ogromnym zaangażowaniu społeczeństwa w roku 1966 oddano do użytku budynek z 21 pomieszczeniami sypialnymi i zapleczem sanitarnym, jednak brak kanalizacji i trudności z wodą uniemożliwiało korzystanie z sanitariatów wewnętrznych.
W roku 1970 obowiązki dyrektora przejmuje Leszek Tofilski i przed nim staje kolejne zadanie - zwiększenia ilości pomieszczeń dydaktycznych oraz doprowadzenie do pełnego funkcjonowania Internatu. Dzięki uzyskanej pomocy ze społecznego Funduszu Budowy Szkół i Internatów oraz pomocy gminnej nastąpiła dalsza rozbudowa szkoły. Od 1978 roku trwały prace inwestycyjne. W latach 1981 i 1982 szkoła otrzymywała sukcesywnie nowe pomieszczenia. W efekcie uzyskano dodatkowo 5 pomieszczeń dydaktycznych, pełnowymiarową salę gimnastyczną z zapleczem, pomieszczenia administracyjne, sanitariaty i kuchnie z zapleczem. Szkoła wraz z Internatem zostały podłączone do kolektora kanalizacyjnego. W ostatnim cyklu rozbudowy, który trwał od 1989 do 1994 placówka uzyskała dwie pracownie, bibliotekę z czytelnią i trzy mieszkania dla nauczycieli. Prace inwestycyjne, trwające od początku istnienia szkoły pozwoliły na stworzenie dobrej bazy lokalowej dla istnienia placówki. Pozostał problem nowoczesnego wyposażenia placówki w pomoce dydaktyczne, które zbliżyłyby ulanowskie LO do dużych ośrodków.